فوریه ماه ویژه ی تاریخ آفریقایی تباران آمریکای شمالی

فوریه ماه ویژه ی تاریخ آفریقایی تباران آمریکای شمالی

این نوشته که توسط آقای داریوش شامبیاتی نوشته شده است در تاریخ 16 فوریه 2012 میلادی برابر 27 بهمن ماه 1390 منتشر شد.


ماه تاریخ سیاهپوستانبا درود. اختصاص ماه فوریه برای یاد آوری تاریخ سیاهان و رعایت حقوق آنها بر پایه ی آنچه که در گذشته به عنوان هفته ی ویژه ی بزرگداشت تاریخ سیاهان نامیده می شد نامگذاری شده است. در سال 1926 میلادی یک  استاد دانشگاه و پژوهشگر تاریخ  که سیاه پوست بود به نام کارتر جی وودسن  Carter .G. Woodson احساس کرد که تاریخ سیاه پوستان و آنچه که بر آنها در آمریکای شمالی گذشته است کم کم به فراموشی سپرده می شود  و خصوصاً دانش آموزان در مدرسه چیزی در این باره نمی آموزند لذا جنبشی را برای بزرگداشت خاطره ی سیاهان راه انداخت  که منجر به اختصاص هفته ای به نام هفته ی ویژه ی تاریخ سیاه پوستان در امریکا و کانادا شد. در سال 1976 در هر دو کشور امریکا و کانادا این هفته تبدیل به ماه شد و  ماه فوریه (یا به قول اینجایی ها فبروری) هر سال  به Black History Month  اختصاص یافت. در این ماه دانش آموزان مطالب قابل توجهی در باره ی آنچه که بر سیاهان گذشته و یا خدماتی که آنها برای آمریکا انجام داده اندمی آموزند و علاوه بر تاریخ افریقایی تباران در آمریکای شمالی با فرهنگ و آداب و رسوم بومی آنها نیز آشنا می شوند. 

در مورد دوره ی برده داری در تاریخ امریکا بیشتر از هر دوره ی دیگری صحبت شده است. در قرن 16 میلادی بود که اولین گروه برده های سیاه پوست به آمریکای شمالی آورده شدند. آنها به وسیله ی برده داران در قسمت هایی از امریکای آن دوران که آباد بود اسکان داده شده  مورد استثمار قرار گرفتند.   به مرور وسعت این مناطق روز به روز بیشتر شد تا خاک فعلی کانادا را هم شامل گشت. در ابتدا تعداد بردگان کم بودند و به کندی افزایش می یافت تا در اواخر قرن 17 و قرن 18 سفید پوستان مهاجر که خود سرزمین های محل سکونت سرخپوستان را اشغال کرده بودند دریافتند که از کار بردگان برای پیشبرد اهداف  و ساختار زیر بنای اقتصادی خود بیش از پیش استفاده کنند  و متوجه شدند که می توان روی این نیروی کار رایگان بیشتر حساب باز کنند. بردگان سیاه به انجام هر کاری وادار می شدند. زنانشان برای نظافت در منزل و دوخت و دوز و کلفتی و بچه داری و مردانشان برای کار در معادن و مزارع پنبه و ذرت و احداث راه ها و حداکثر درشکه چی گری مورد بهره برداری قرار می گرفتند. در کانادا بردگان سیاهپوست شرایط بهتری داشتند و بیشترین استثماری که بر آنها روا می داشتند بیگاری و کار در منزل و مزرعه بود (خصوصاً در زمستانهای سخت و سرد کانادا).

برده داری تا نیمه ی سال 1800 میلادی در آمریکای شمالی قانونی بود. اما جنبش های ضد این قانون از حدود 1790 شروع شده بود. در آن دوران شرق امریکای کنونی یعنی حدود انتاریوی فعلی در کانادا به بهشت امن برده های فراری از جنوب کشور امریکا تبدیل شده بود. برده های فراری با کمک گروه های ضد برده داری و بردگان فراری از مسیر های امن و مخفی که اصطلاحاً Underground Railway  (ترجمه تحت اللفظی “راه آهن زیر زمینی”) گفته می شد برای رسیدن به کانادا فرار می کردند تا به آزادی برسند. در سال 1833 برده داری در سرزمین های تحت سیطره ی انگلیس منسوخ شد و این باعث فرار بیشتر سیاهپوستان از امریکا شد هر چند که لغو برده داری در کانادا ی زیر سلطه ی بریتانیا به معنای از بین رفتن کامل تبعیض بین آنها و سفید ها نبود.

زبانی جدید و موزیک و غذاهای نو و ناشناس با آمدن سیاهان وارد جامعه شد. برده هایی که با گویش های مختلف افریقایی به کانادا فرار کردند در اختلاط با ساکنان دیگر مناطق، نژاد و زبان و رسومی جدید را بنیان نهادند که به آن Creole (بخوانید کریول – ل خفیف تلفظ می شود) می گفتند که کم کم جای خود را باز کرد و این اختلاط فرهنگها رسومی رابه وجود آوردند که امروزه شاهد آنها هستیم. انتقال فرهنگ نا نوشته و سینه به سینه ی شفاهی، انواع سبک های موسیقی خصوصاً آنچه که امروز به نام جاز jazz بلوز blues و سوینگ swing شناخته شده نتیجه ی اختلاط فرهنگی سیاهان و سفید هاست و بعدها هم نوع جدید تری از این اختلاط ها به وجود آمد که به هیپ – هاپ hip-hop شهرت دارد. روش پخت و پز و غذاهای افریقایی که گاهی Soul food خوانده می شوند جزیی از آورده های فرهنگی سیاهان افریقایی تبار است که بیشتر  در ماه فوریه عرضه می شود. داستان ها و سرگذشت های واقعی افراد وارد ادبیات شد و البته عده ای هم مایل نبودند نام اصلی آنها برده شود که می توان از معروفترین آثار ادبی در این زمینه به کتاب کلبه عمو توم Uncle Tom’s Cabin نوشته ی نویسنده ی معروف امریکایی خانم هریت بیچر استو Harriet Beecher Stowe اشاره کرد که هم سن و سال های من فیلم آن را در سینما ها دیده اند. این کتاب سرگذشت برده ای به نام جوسیا هنسون Josia Henson   است که از امریکا فرار کرد و در منطقه ی چاتام کنت فعلی در نزدیکی شهری که اکنون درزدن Deresden نامیده می شود اقامت کرد و هدایت برده های فراری از امریکا به کانادا را برنامه ریزی می کرد. هم اینک کلبه ی چوبی و کلیسا و محل زندگی جوسیا هنسون و محل دفن وی در گورستان خانوادگی در کنار فرزندانش در حاشیه ی شهر “درزدن” به صورت موزه نگهداری می شود [لینک]. به هر تقدیر برده های فراری باز هم و به نوعی دیگر در مزارع به کار وا داشته شدند. مزارعی که بیشتر محصول آنها سیب زمینی شیرین sweet potato  و بامیه okra  بود  و علی رغم به دست آوردن ظاهری آنچه که به آن آزادی می گفتند مجبور بودند از پس مانده ی غذا و قسمت های دور انداختنی گوشت ها استفاده کنند.

از سال 1926 تا این سال ها هستند کسانی که با دید گاه Woodson  مخالفند و حتی امروزه نیز بعضی از تاریخدانان و پژوهشگران عقیده دارند که اختصاص دادن یک ماه به نژاد و فرهنگی خاص غیر ضروری است و به آن انتقاد دارند. آن ها مخالف دیگرگون دیدن فرهنگ افریقایی تباران امریکایی با کل جامعه ی تاریخی امریکا هستند. دیگرانی هم عقیده دارند که باید با اختصاص این ماه دهه های آلوده به ظلم و گناه و فشار بر سیاهان را جبران کرد.

 البته نباید فراموش کرد این ایام مثل هر بزرگداشتی که در آمریکای شمالی برگزار می شود بیشتر جنبه ی تجاری پیدا کرده و بازار گرمی شده برای کاسبکارهایی که با شعارهای مربوط به این بزرگداشت ها انواع لباس ها و تی شرت و وسایل تزیینی را تولید و راهی بازار می کنند.

یادتان باشد کسی که شهامت قبول خطر را نداشته باشد در زندگی به مقصود نخواهد رسید.

تا درودی دیگر بدرود.

داریوش شامبیاتی

نوشته های دیگر:

انجام کلیه امور مهاجرت

سلب مسؤولیت و کپی رایت

ثبت نام در خبرنامه وب سایت

نصب رایگان تولبار “مهاجران کانادا”

Share
Comments are closed.