رویکرد غیرمقایسه‌ای برای پرونده‌های پناهندگی در کانادا

زنی جوان به نام آچان که اهل سودان جنوبی است، اکنون در کانادا به سر می‌برد و امیدوار است به عنوان پناهنده پذیرفته شود. او به دلیل درگیری‌های مداوم در کشورش به کانادا گریخته است. با این حال، او مستقیماً مورد آزار و اذیت قرار نگرفته است. اما آچان به دلیل شدت درگیری ها و غیرقابل پیش بینی بودن وضعیت کشورش، برای جان خود بیمناک است. علاوه بر این، ناتوانی دولت در محافظت از شهروندان، او را در موقعیت آسیب‌پذیری قرار داده است. با این حال، او هیچ عقیده سیاسی یا مذهبی خاصی ندارد که او را در معرض خطر قرار دهد؛ بلکه بی‌قانونی و حضور گروه‌های مسلح در کشورش باعث نگرانی شدید او شده است. او درباره رویکرد غیرمقایسه‌ای برای پرونده‌های پناهندگی اطلاعاتی کسب کرده و درباره پیامدهای آن برای پرونده خود کنجکاو است. او می‌پرسد که چگونه این اصل می‌تواند در مورد ترس و وضعیت او اعمال شود، با تمرکز بر تجربه خود او به جای مقایسه آن با دیگران.

تعریف رویکرد غیرمقایسه‌ای برای پرونده‌های پناهندگی

رویکرد غیرمقایسه‌ای در رسیدگی به پرونده‌های پناهندگی در کانادا، بر اساس شرایط خاص هر فرد، نیاز داشتن وی به حمایت را ارزیابی می‌کند، بدون این که وضعیت او را با کل جمعیت کشور مبدأاش مقایسه کند. در نتیجه، این رویکرد بر خطر و ترسی که شخص مدعی پناهندگی به دلیل تهدید به آزار و اذیت تجربه می‌کند، تمرکز دارد، نه این که میزان خطر را نسبت به شرایط کلی کشورش بسنجد.

رویکرد غیرمقایسه‌ای اذعان دارد که حتی اگر فردی با خطری که به طور قابل توجهی متفاوت از خطرات کلی ای است که سایر غیرنظامیان در کشورش با آن مواجه هستند روبرو نباشد، باز هم می‌تواند پناهنده محسوب شود. با این حال، او باید بتواند تهدیدی جدی و شخصی علیه جان یا آزادی خود را ثابت کند.

ریشه‌های رویکرد غیرمقایسه‌ای

رویکرد غیرمقایسه‌ای ریشه در رأی دادگاه تجدید نظر فدرال در سال ۱۹۹۹ به نام «Ali v. Canada» دارد.

این رأی اهمیت ارزیابی پرونده پناهندگی بر اساس شرایط و تجربیات فرد را به جای مقایسه با جمعیت یا وضعیت کلی در کشور مبدأ فرد به رسمیت می‌شناسد. این رویکرد بر منحصر به فرد بودن تجربه هر فرد مدعی پناهندگی و نیاز به ارزیابی شخصی برای تعیین وضعیت پناهندگی او تأکید دارد. این رأی با این اصل همسو است که تعیین وضعیت پناهندگی باید بر خطر شخصی و ترس از آزار و اذیت هر فرد به صورت مجزا متمرکز باشد.

بند ۴ این رأی به نکات مهمی در مورد رویکرد غیرمقایسه‌ای به پرونده‌های پناهندگی اشاره می‌کند، از جمله:

  • تعریف: رویکرد غیرمقایسه‌ای به ارزیابی پرونده‌های پناهندگی، به طور خاص برای غیرنظامیان در شرایط جنگ داخلی، همانطور که در دستورالعمل‌های IRB از ۷ مارس ۱۹۹۶ (لغو شده در ۵ ژانویه ۲۰۲۲) آمده است، می‌پردازد.
  • پذیرش دستورالعمل: این رویکرد با اصل سوم در پرونده «Salibian v. Canada (1990)»، آرای دادگاه تجدید نظر در پرونده‌های «Rizkallah and Hersi»، «Nur Dirie» و تعریف پناهنده در کنوانسیون مطابقت دارد.
  • ارزیابی فردی: این رویکرد بر شرایط فردی فرد مدعی پناهندگی تمرکز دارد، نه این که سطح خطری که او را تهدید می کند با افراد دیگر در شرایط یا گروه‌های مشابه مقایسه کند.
  • وضعیت پناهنده کنوانسیون: بررسی می‌کند که آیا ترس فرد از آزار و اذیت به یکی از دلایل کنوانسیون مربوط می‌شود بدون این که آن را با عواقب کلی و بدون تبعیض جنگ داخلی مقایسه کند.
  • اجتناب از برچسب قربانی به صورت کلی: فرد مدعی پناهندگی نباید بدون تجزیه و تحلیل شرایط شخصی و وابستگی‌های گروهی احتمالی اش، به عنوان «قربانی» جنگ داخلی تشخیص داده شود.
  • تأکید بر شرایط شخصی: این رویکرد بر این موضوع تمرکز دارد که آیا ترس فرد از آزار و اذیت ناشی از یکی از دلایل کنوانسیون است، و بدین ترتیب یک ارزیابی شخصی از پرونده پناهندگی او را تضمین می‌کند.

عوامل اصلی در رویکرد غیرمقایسه‌ای به پرونده‌های پناهندگی

به طور کلی، می‌توان عوامل زیر را در ارزیابی پرونده‌های پناهندگی در نظر گرفت. بدیهی است که ما بر شرایطی در ناآرامی‌های داخلی یا سایر مشکلات که بر کل جمعیت تأثیر می‌گذارد، تمرکز می‌کنیم:

  • تمرکز بر فرد: ما باید یک پرونده پناهندگی را بر اساس خطرات و شرایط خاص فرد مدعی پناهندگی ارزیابی کنیم. بنابراین، از مقایسه وضعیت او با جمعیت کلی خودداری کنید.
  • زمینه جنگ داخلی یا خشونت گسترده: رویکرد غیرمقایسه‌ای در جنگ‌های داخلی یا خشونت گسترده اهمیت پیدا می‌کند.
  • خطر شخصی متمایز: ما باید تشخیص دهیم که حتی از منطقه‌ای با خشونت عمومی، یک فرد می‌تواند پناهنده باشد. با این حال، او باید بتواند یک خطر ویژه و شخصی برای خود را نشان دهد.
  • اجتناب از کلی‌گویی: رویکرد غیرمقایسه‌ای از ضعیف کردن ادعای فرد با بستر وسیع‌تر خشونت یا درگیری در کشورش جلوگیری می‌کند. در نتیجه، یک ارزیابی دقیق و شخصی را تضمین و توصیه می‌کند.
  • ارزیابی مورد به مورد: مقامات باید هر پرونده پناهندگی را بر اساس ماهیت آن ارزیابی کنند. بنابراین، آن ها باید تجربیات و تهدیدهای منحصر به فردی را که فرد مدعی پناهندگی با آن مواجه است، در نظر بگیرند.
  • سازگاری با قوانین بین‌المللی پناهندگان: این رویکرد با اصول قوانین بین‌المللی پناهندگان مطابقت دارد. چنین قوانینی به نیاز به حمایت بر اساس شرایط فردی هر شخص تأکید می‌کنند.
  • آسیب جدی: تمرکز بر شدت آسیبی است که فرد مدعی پناهندگی ممکن است با آن مواجه شود، نه مقایسه سطح خطری که او را تهدید می کند نسبت با دیگران.
  • خطر آسیب: احتمال معقول مواجهه ی فرد مدعی پناهندگی با آسیب های احتمالی را بدون مقایسه سطح خطر نسبت به دیگران ارزیابی می‌کند.

برای اطلاعات بیش تر به فصل ۴ منابع حقوقی IRB مراجعه کنید.

ارزیابی واجد شرایط بودن خانم آچان برای وضعیت پناهندگی در کانادا

بیایید داستان فرضی‌ای را که در ابتدای این مقاله مطرح کردیم، بررسی کنیم. شانس آچان برای دریافت حمایت در کانادا تحت رویکرد غیرمقایسه‌ای به عوامل متعددی بستگی دارد. بدیهی است که این عوامل به شرایط فردی او و تطابق آنها با معیارهای وضعیت پناهندگی، همان طور که در قوانین مهاجرت کانادا تعریف شده است، مرتبط است.

ترس و خطر فردی

ترس شخصی آچان برای جان خود به دلیل ماهیت غیرقابل پیش بینی درگیری های سودان، یک عامل حیاتی و تعیین کننده است.

ناتوانی دولت در محافظت

ناتوانی دولت سودان جنوبی در محافظت از شهروندان خود که آچان را در موقعیت آسیب‌پذیری قرار می‌دهد، قابل توجه است. این نشان می‌دهد که او ممکن است امکان برخورداری از گزینه‌های امنیتی دولتی در کشور خود را در اختیار نداشته باشد.

فقدان وابستگی خاص سیاسی یا مذهبی

با وجود نداشتن وابستگی‌های خاصی که معمولاً او را در معرض خطر قرار می‌دهد، ترس و خطر او به دلیل بی‌قانونی عمومی و حضور گروه‌های مسلح هم چنان مرتبط است.

ارزیابی شرایط شخصی

پرونده او بر اساس شایستگی‌های خاص او، با در نظر گرفتن تجربیات و ترس‌های منحصر به فردش، به جای مقایسه با وضعیت کلی در سودان جنوبی، مورد ارزیابی قرار خواهد گرفت.

اعمال اصول غیرمقایسه‌ای

آچان با درک این که چگونه این رویکرد در مورد او اعمال می‌شود، نگران است که آیا ترس و خطراتی که با آن مواجه است به اندازه کافی جدی و شخصی است که به او حق برخورداری از حمایت را بدهد.

در حالی که رویکرد غیرمقایسه‌ای ارزیابی فردی‌تری را ارائه می‌کند، نتیجه ادعای آچان در نهایت به میزان متقاعدکننده بودن پرونده او و این که آیا پرونده‌اش مطابق با معیارهای قانونی برای وضعیت پناهندگی تحت قوانین مهاجرت کانادا است، بستگی دارد. بدیهی است، داشتن «مبنای قوی برای ادعا» و «روایت» مناسب می‌تواند کمک کند. تصمیم نهایی توسط هیات مهاجرت و پناهندگی کانادا (IRB) با در نظر گرفتن تمام جنبه‌های ادعایی او اتخاذ خواهد شد.

اجازه دهید به شما کمک کنیم!

من به بسیاری از موکلان در ادعاهای پناهندگی آنها در کانادا کمک کرده‌ام. علاوه بر این، من با چندین مشکل دیگر مهاجرتی و ویزا نیز برخورد داشته‌ام. شما می توانید برای بررسی دقیق تر وضعیت خود جلسه مشاوره ای را رزرو کنید.

این نوشته، ترجمه ای است از مقاله The Non-Comparative Approach to Refugee Claims in Canada به قلم آقای مهندس علیرضا پارسای، مشاور رسمی مهاجرت کانادا و استاد دانشگاه کویینز

نوشته های مرتبط

همایش بررسی راه های دریافت اقامت کانادا برگزار شد.

آوریل 11, 2024

برنامه نامزدی استانی انتاریو (OINP) برای فارغ‌التحصیلان کارشناسی ارشد و دکترا

آوریل 5, 2024

گزینه‌های مهاجرت به کانادا در سال ۲۰۲۴

آوریل 3, 2024

مجوز کار CUSMA: کد معافیت T36 برای متخصصان

مارس 29, 2024

فرم ارزیابی رایگان ما را با هر زبانی که می خواهید پر کنید!

مهدی یاوری