روز شکرگزاری

کورنوکوپیا نماد فراوانی و نعمتبا درود . دیروز روز شکرگزاری “Thanksgiving ” بود و بنده به اتفاق فامیل و دوستان مقیم چاتام و چند نفری هم که از تورنتو و میشیگان امریکا آمده بودند دور هم جمع بودیم و ضمن گذراندن روزی شاد در منزل مهندس پارسای جای شما خالی بوقلمون مفصلی را به اصطلاح جوانان توی رگ زدم و امروز فکر کردم یادداشتی در باره ی این روز بنویسم .

جشن برداشت محصول و مراسم روز شکر گزاری سابقه ای چند هزار ساله در دنیا دارد. یونانیان در عهد باستان به افتخار Demeter الهه ی غلات و دانه های روییدنی در پاییز هر سال جشن می گرفتند. رومی ها هم جشن هایی را در پاییز برای بزرگداشت Ceres الهه ی ذرت بر پا می کردند. این جشن شامل موسیقی و بازی و نمایش های مختلف و مراسم شکرگزاری بود. مصریان قدیم هم به احترا م Min الهه ی نگهدارنده ی پوشش های گیاهی و همزمان با برداشت محصولات کشاورزی جشنهایی همانند رومی ها بر پا می کردند و ضمن ر ق ص و پ ا ی ک و ب ی مسابقات ورزشی هم انجام می دادند. در وطن خودمان هم همه از مراسم جشن م ه ر گ ا ن و رسوم قبل از زرتشت که  بیشتر جنبه ی مذهبی داشت با خبریم. اسم مراسم برداشت محصول و جشنهای مربوط به آن در چین باستان Chung Ch,ui بود. این مراسم در پانزدهمین روز از هشتمین ماه سال بر گزار می شد. امروزه هم چینی ها در سراسر دنیا در این  روز شیرینی مخصوصی را می پزند که به آن “ماه زرد” می گویند که نشانه ای است از قرص کامل ماه.

Sukkoyh اسم جشن های پاییزه ی عبرانیان بود که هنوز هم توسط یهودیان برگزار می شود. Sukkoth  اسم کلبه های کوچکی بود که این قوم در زمان سرگردانی شان با شاخ و برگ درختان می ساختند و در آنها زندگی می کردند. هم اکنون هم گروه هایی از یهودیان در مراسم “سوکوت” کلبه های تزیینی کوچکی با میوه و سبزیجات برای یاد آوری آن روزها درست می کنند و به یاد اجدادشان شام را در زیر نور ستارگان می خورند.

مراسم شکر گزاری توسط ساکنان اولیه در امریکای شمالی به سالهای قبل از ورود مهاجران اروپایی باز می گردد که آنها هم با ر ق ص و پ ا ی ک و ب ی و انجام مراسم خاص مذهبی خودشان برداشت محصولات کشاورزی را جشن می گرفتند. آنچه که امروز به عنوان تعطیلات روز شکر گزاری Thanksgiving  در امریکای شمالی انجام می شود حدود چهارصد سال قدمت دارد. در سال 1620 یک گروه حدود  صد نفره ی انگلیسی به امید دستیابی به آزادی و زندگی بهتر به قاره ی جدید مهاجرت کردند این گروه که به “زایران” Pilgrims معروف شدند برای فرار از یوغ کلیسای انگلیس شاخه ای جدید و کلیسایی با عقایدی دیگررا بنا نهادند. آنها در اولین سال مهاجرت و سرمای شدید اولین زمستان پر برف و یخبندان طولانی این منطقه که با آن نا آشنا بودند دچار قحطی و بیماری شدند و بسیاری از آنها جان خود را از کف دادند. تا این که بومیان ساکن امریکای شمالی رموز ادامه ی زندگی و راز بقا را در این سرزمین های یخ زده به آنها آموحتند و آنها همچنین با نوع خاک منطقه که برای آنها جدید بود آشنا شدند و چگونگی کاشت رستنی ها به ویژه ذرت و نوعی برنج را یاد گرفتند و به مرور در ماهیگیری و شکار حیوانات منطقه ماهر شدند. علاوه بر همه ی این ها سرخپوستان یا ساکنان اولیه با مهربانی و مهمان نوازی گرفتن شیره ی درخت افرا Mapel و درست کردن شربت با آن شیره را که بسیار انرژی زا و غذایی بسیار مقوی است به میهمانان ناخوانده آموختند. طی یک سال “زایران” چیزهای زیادی برای ازدیاد محصول و برداشت و انبار کردن آن جهت استفاده در زمستان طولانی پیش رو یاد گرفتند. در آن سال مهاجران بسیار شکرگزار شدند و به خاطر نعمت هایی که به دست آورده بودند سه روز جشن گرفتند و به پ ا ی ک و ب ی پرداختند. در سالهای بعد این جشن ها ادامه پیدا کرد. تا در سال 1863 که ابراهام لینکلن رییس جمهور وقت امریکا Thanksgiving را به عنوان یک روز ملی تعطیل اعلام کرد. آن روز ها جشن های شکر گزاری اواخر اکتبر بود اما امروزه چهارمین پنجشنبه ی ماه نوامبر روز رسمی شگر گزاری در ایالات متحده می باشد.

صد البته کانادایی ها هم در سنت شکر گزاری با همسایه ی جنوبی خود سهیم هستند؛ اما این واقعیت تاریخی را نباید فراموش کرد که اولین جشن های مربوط به مراسم شکر گزاری توسط اروپایی های ساکنNewfoundland کانادا برگزار شد و بعد به ایالات متحده رفت و نام Martin Frobisher کاشف معروف بریتانیایی در زنده نگاه داشتن این جشن ها ماندگار است و برای سالهای بسیاری یعنی تا حالا این سنت را حفظ کرده اند که بهانه ای باشد برای شادی کردن و خوش بودن و یادبود شروع سال هایی که وضع زندگی شان بهبود ی یافت و مرگ و میر ناشی از گرسنگی و قحطی هم کم شد.

دولت کانادا هم در سال 1870 روز شکر گزاری را رسمیت داد؛ اما از آنجا که آب و هوای تابستانی و پاییزه ی کانادا کوتاه است و زمستان زود از راه می رسد و بسیاری از محصولات زودتر به بار می نشینند لذا از سال 1957 دومین دوشنبه ی ماه اکتبر را به عنوان روز شکر گزاری از نعمت های خدا دادی تعطیل می کنند.

روز شکر گزاری بهترین فرصت برای گذرانیدن یک تعطیلی شاد و خاطره انگیز است که افراد فامیل و دوستان گرد هم جمع می شوند و به خاطر زندگی خوب و سلامت جسم و روان و داشتن دوستان صمیمی وبرخورداری از نعمت های فراوان کار را تعطیل می کنند. گروهی به اماکن مذهبی خود می روند و به نیایش می پردازند. عده ای هم در منزل استراحت می کنند؛ اما بیشتر فامیل ها در کنار هم جمع می شوند و طبق یک سنت قدیمی خوراک بوقلمون بریان با چاشنی مخصوص و پوره ی سیب زمینی و کدو مسمایی و شلغم با سس های مخصوص می خورند و البته بازهم  به عنوان یک سنت دیرپا دسر تهیه شده با کدو تنبل pumpkin pie را هرگز فراموش نمی کنند.

یادتان باشد  شریف ترین دل ها دلی است که اندیشه ی آزار دیگران در آن نباشد.

تا درودی دیگر بدرود 

داریوش شامبیاتی

نوشته های دیگر:

انجام کلیه امور مهاجرت

سلب مسؤولیت و کپی رایت

ثبت نام در خبرنامه وب سایت

نصب رایگان تولبار “مهاجران کانادا”

 

نوشته های مرتبط

از سرگیری پذیرش پرونده در گروه خوداشتغالی فدرال

جولای 30, 2022

نحوه عزل وکیل یا مشاور مهاجرت

اکتبر 28, 2022

قرعه کشی شماره 233 اکسپرس انتری

اکتبر 17, 2022

برنامه های مربوط به والدین و پدر بزرگ/ مادر بزرگ ها

اکتبر 14, 2022

مهاجرت به بریتیش کلمبیا

اکتبر 13, 2022

فرم ارزیابی رایگان ما را با هر زبانی که می خواهید پر کنید!

داریوش شامبیاتی

آقای داریوش شامبیاتی نویسنده فرهنگ لغات و ترکیبات شاهنامه هستند و سال ها در مقام ویراستار و نویسنده فعال بوده اند. برای آشنایی بیشتر با ایشان اینجا کلیک کنید.