دوچرخه های کرایه ای

دوچرخه های کرایه ای

با درود .

دوچرخه های کرایه ایبچه که بودم مغازه های دوچرخه سازی به قول خودمانی چرخ کرایه می دادند . هر یک ربع ساعت 2 ریال. دوچرخه های لکنتی طوقه پیچیده که وقتی سوار می شدیم کیف دنیا را داشت. تا  کمی بزرگتر شدم و خودم صاحب یک دوچرخه با مارک هرکولس. البته کلاس اول دبستان که بودم یک سه چرخه ی آبی با زنبیل سفید جلوی سکان داشتم که فقط در حیاط منزل بازی می کردم چون کافی بود بروم در کوچه تا بچه خرده ها بریزند به تماشا. آن وقتها در شهر ما این چیز ها کم بود. این را هم بگویم که آشنایی داشتیم که پسرشان به اسم سیروس یک دوچرخه داشت با صندوق عقب و من تا سالها حسرت دو چرخه ی او و حیاط بسیار بزرگتر منزلشان را می خوردم.

باری این دفعه که تورنتو بودم بعد از سالهای سال با پدیده ی دوچرخه ی کرایه ای از نوع کانادایی آن روبه رو شدم.

اخیراً در کنار پیاده رو (یا به قول شهرداری تهران پیاده راه که به نظرم درست تر است)های تورنتو یک سری دوچرخه های شیک و لوکس پارک شده که کرایه ای هستند. روی بدنه این دوچرخه ها آرم بانک و شرکت های تلفن و بیمه نقش بسته. نمی دانم این ها را همین سازمان ها راه انداخته اند یا یک آدم با هوش و مبتکر این کار را ساماندهی کرده و بابت نوشته های روی دوچرخه ها و تبلیغ شرکت ها پول هم می گیرد. این دوچرخه ها بیشتر در خیابان های منطقه ی مرکزی شهر down town مستقر هستند. برای کسانی که چند جا کار دارند و پیدا کردن پارکینگ برای ماشین بسیار سخت است و هر بار پارک هم تقریباً پانزده بیست دلار آب می خورد کرایه کردن این دوچرخه ها بسیار با صرفه است. با اتوبوس یا مترو به مرکز شهر می روند کارت اعتباری خود را داخل دستگاه کارت خوان کنار توقفگاه دوچرخه قرار داده تا قفل دوچرخه آزاد شود و بعد از برداشتن کارت با دوچرخه دنبال کارشان بروند. تعداد این توقفگاه ها بسیار زیاد و در مقابل بیشتر ساختمانها و مراکز خرید قرار دارند. دوچرخه سوار که به مقصد رسید دو چرخه اش را در توقفگاه گذاشته به کارش می رسد بعد دوباره کارت اعتباریش را در دستگاه قرار داده و یک دوچرخه ی دیگر بر می دارد و چون سیستم هوشمند است در مدت بیست و چهار ساعت فقط یکبار پول از کارت کسر می کند (حدود پنج دلار اگر تا حالا تغییر نکرده باشد) و در دفعات دیگر دوچرخه را مجانی تحویل می دهد و در این مدت هر چند بار که استفاده کنند مجانی است.  در آخر کار هم  باید دوچرخه را در یکی از توقفگاه ها (لابد نزدیک ایستگاه مترو یا اتوبوس) گذاشت و به منزل بر گشت. اگر هم دوچرخه باز گردانده نشود با توجه به شماره سریال کارت اعتباری که در حافظه ی دستگاه موجود است آدرس استفاده کننده را پیدا کرده سراغش می آیند. در کانادا باید نکته سنج و تیز بین بود و نیازهای مردم را شناخت و با یک ابتکار ساده پول پارو کرد . یادتان باشد وقتی زندگی چیز زیادی به شما نمی دهد دلیلش این است که شما چیز زیادی از او نخواسته اید .

کرایه دوچرخه تورنتو

تا درودی دیگر بدرود .

داریوش شامبیاتی

نوشته های دیگر:

انجام کلیه امور مهاجرت

سلب مسؤولیت و کپی رایت

ثبت نام در خبرنامه وب سایت

نصب رایگان تولبار “مهاجران کانادا”

Share
Comments are closed.