این دوازده سال

این دوازده سال

این نوشته در تاریخ 11 ژانویه 2014 برابر 21 دی ماه 1392 نوشته و منتشر شده است.


پاییز در کانادانگارنده دوازده سال پیش در تاریخ 19 دی ماه 1380 برابر 9 ژانویه 2002 در پی دعوت به کار از سوی یک آمورشگاه کامپیوتر در شهر ابوظبی کشور امارات متحده عربی خاک ایران را ترک کرد. البته پیش از خروج از کشور برای مهاجرت به کانادا هم اقدام کرده بودیم و حضور در امارات بیشتر بهانه ای بود تا زندگی در خارج از کشور را بیازماییم. وقتی می گویم ما اشاره به خودم، همسرم و فرزندمان می کنم. زندگی در امارات فصل جدیدی را برای ما باز کرد و برای اولین بار کار و زندگی در محیطی بیگانه را تجربه کردیم. حدود دو سال و اندی بعد از ورود به امارات، رخت سفر بربستیم و این بار راهی خاک کانادا شدیم و در حال حاضر نزدیک 10 سال است که کانادا خانه مان شده است.

نگرش انسان ها به پدیده مهاجرت بسیار متفاوت است. اگر از مهاجران به کانادا در خصوص حرکتی که انجام داده اند سوال کنید پاسخ های متفاوتی ارائه کنند. پاسخ های افراد بستگی به مدت زمانی که از مهاجرتشان می گذرد، روش مهاجرتشان، فرصت هایی که برایشان پیش آمده یا از دستشان رفته است، روحیات شخصی شان و هزار و یک دلیل دیگر دارد. اگر از من سوال کنید باید عرض کنم که تا امروز به خیر گذشته است و از تصمیم خود بسیار راضی هستم. شاید بزرگترین درسی که از مهاجرت گرفته ام این است که همه انسان ها صرف نظر از زبانشان، رنگ پوستشان، فرهنگشان، دین و مذهبشان، جنسیتشان و سن و سالشان در درون مشترکات فراوانی دارند. مشترکاتی که همه انسان ها را انسان می کند. مهر مادری، علاقه به نزدیکان، تمایل به پیشرفت و امثال آن صرف نظر از اینکه متعلق به چه قومی باشی در همه آدم ها وجود دارد. به عبارت دیگر گفته بزرگ سخن ور زبان پارسی، سعدی شیرین سخن بدون شک صحیح است (همان که می گوید بنی آدم اعضای یکدیگرند…). من این را با گوشت و پوست و استخوانم تجربه کرده ام.

با وجود آنکه کار من مشاوره مهاجرت است، هیچ گاه علاقه ای به تبلیغ مهاجرت نداشته ام. به نظر من، مهاجرت یک تصمیم شخصی است و برای همه افراد هم مناسب نیست. هر کس باید شرایط خودش را بسنجد و بعد درباره این مسأله تصمیم بگیرد. یک کمدین معروف آمریکایی حرف جالبی در مورد شهرهای کوچک و بزرگ می زد. ایشان می گفت، شهرهای کوچک به این دلیل کوچک هستند که مردم از زندگی در آنها متنفرند! گرچه ایشان از نگاه طنز قضیه را مطرح می کرد ولی حقیقتی انکارناپذیر در این گفته نهفته است. به همین دلیل هم می توان گفت که بیشتر مردم دنیا علاقه ای به مهاجرت ندارند. برای مثال از میان حدود 80 میلیون ایرانی که در سطح دنیا پخش هستند بیش از 75 میلیون کماکان در داخل کشور عزیزمان ایران زندگی می کنند.

شادی، لزوماً با تغییر حاصل نمی شود. شادی حاصل “پذیرش” است. از آن مهمتر اینکه همه مردم به دنبال شادی نیستند.

برای همه عزیزان آرزوی موفقیت دارم.

علیرضا پارسای

نوشته های دیگر:

 

سلب مسؤولیت و کپی رایت

ثبت نام در خبرنامه وب سایت

نصب رایگان تولبار “مهاجران کانادا”

تذکر: این نوشته و کلیه نوشته ها و نظرات وب سایت مهاجران کانادا جنبه قانونی، حقوقی یا رسمی ندارد. این نوشته ممکن است مشمول مرور زمان شود. همواره برای مشاوره حقوقی با یک وکیل رسمی مشورت کنید. ما مسؤولیتی در خصوص صحت مطالب یا نظرات موجود در این وب سایت نمی پذیریم.

Share
Comments are closed.